จิรัส - ผมอยากเป็นอมตะ

    ช่วงนี้มีสองเรื่องคับที่อยากจะเขียน นั่นคือ ชีวิตอมตะ กับ Secret คับ เอาเรื่องแรกก่อนละกัน

    หนังหลายๆเรื่อง พยายามบอกว่า การมีชีวิตอมตะนั้น ช่างแสนสาหัส ไร้จุดจบล่องลอย ตั้งแต่ Elf ใน Lord of the Rings ซึ่งพูดเกี่ยวกับว่า ถ้าเราอมตะ แต่คนรักเราไม่อมตะ เมื่อคนรักเราตาย เราจะอยู่ได้ไง แต่สุดท้ายเหล่า Elf ก็ไปอยู่ในอาณาจักรที่สุขขี ผลัดจาก Middle Earth ไป

    นิโคลัจ แฟลมเมล ผู้หาทางเป็นอมตะจาก Harry Potter สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่อยู่ต่อ 600 กว่าปีที่มีชีวิตอยู่มันทรมานซะนี่กะไร

    เอาเป็นว่าหลายๆคนในหลายๆเรื่องพยายามพูดว่า การมีชีวิตอยู่เป็นอมตะนั้น เป็นความทุกข์ที่ไม่มีทางจบไม่มีทางสิ้น

     กับ โอปปาติก จิรัส ผู้ซึ่งเป็นอมตะ ตายมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว มีชีวิตอยู่ไปวันๆ เป็นกงเกวียนกรรมเกวียน ไม่รู้จักจบจักสิ้น

     แต่สำหรับผมนะ ผมก็อยากแสวงหาชีวิตที่เป็นอมตะเหมือนกัน ผมมองในอีกมุมมองหนึ่ง ว่า วิญญาณของเราเนี่ย ยังไงก็เป็นอมตะคับ มันอยู่ที่ความเชื่อคับ ว่าเราตายแล้วไปไหน บางคนบอกว่า ขึ้นสวรรค์ แล้วขึ้นกี่ปีละ ตลอดไปใช่ไหม...

     บางคนตกนรก ถามว่านานเท่าไหร่ ตลอดไปใช่ไหม...

     จะสังเกตว่า ขึ้นสวรรค์ตลอดไป หรือตกนรกตลอดไป มันคือ อมตะใช่ไหม

     ผมคิดว่า ทั้งสวรรค์ และนรก ต่างมีความทรมานที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ตราบชั่วกาลปาวสาร ด้วยความทรงจำที่เจ็บปวด สววรค์อาจสบายกว่า เพราะเราถูกปลูกฝังมาว่า ทำดีเพื่อขึ้นสวรรค์(งั้นเหรอ)

    แต่ถ้าเราอยู่ในโลกมนุษย์ เราจะมีสิ่งที่สวรรค์ไม่มี และไม่ได้รับในสิ่งที่นรกได้รับ ใช่จะดีกว่าเลือกไปอยู่ระหว่างสองโลกนั้นเหรอ วิธีที่จะหลุดพ้น ในพุทธนั้น ว่ากันว่า มีทางเดียวเท่านั้นแหละ คือ อรหันต์(ใครรู้วิธีอื่นก็บอกหน่อยนะ) เมื่อสองพันกว่าปีที่แล้ว มันไม่ยากเท่าปัจจุบัน แต่ก็ไม่ยากเกินไป คำว่าหลุดพ้นคืออะไร เราจะหลุดพ้นไปทำไม...

    ผมว่านะ คำว่าหลุดพ้นที่แท้จริง คือการปลดปล่อยพันธนาการ ของจิตวิญญาณ กล่าวคือ เมื่อวิญญาณเราดับสูญเมื่อไหร่ ชีวิตก็ดับสูญ (ก็คือทำลายจิตวิญญาณนะแหละ)

    ปกติแล้วเมื่อเราตาย แต่วิญญาณเรายังอยู่ เรายังต้องวนว่าย เวียนวายไปจนอมตะใช่ไหม ละ...จนกว่าวิญญาณจะสลายไป

     ความคิดหลุดโลกนี้เกิดขึ้นกับผมมานานมากแล้ว ผมคิดว่า การมีชีวิตอมตะ ทำให้ผมได้อยู่ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ ผมอยากเห็นมนุษย์สามารถขับยานออกไปนอกโลกได้ อยากเห็นสุดขอบจักรวาล อยากเห็นเวลา เมื่อผ่านไปอีก พันปี ว่าโลกจะเป็นยังไง อีกล้านปีถัดไป จักรวาลจะยังอยู่เหมือนเดิมไหม ฟังดูไร้สาระมากใช่ไหม

    แต่ผมเชื่อว่าความคิดหลุดโลกนี้ น่าจะมีพลังเพียงพอ ที่ทำให้ผมใช้ชีวิตอีก ล้านปีถัดไป อย่างรอคอย และมีความหวัง

     แต่ความคิดในหนัง บอกว่า เวลา ล้านปีนั้น ช่างยาวนานเหลือเกิน ผมเชื่อว่า คำว่ายาวนานเนี่ย มันหมายถึงเมื่อเราต้องทำอะไรซ้ำๆ หรือไม่ทำอะไร แต่สำหรับผม นั้นคือความรอคอย ทำให้ตัวเองยิ่งใหญ่ ค้นพบอะไรๆที่แปลกใหม่ อีกล้านปีผมก็อยู่ได้

    คนรักแท้ของผมอาจจะอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งก็เป็นได้ นี่แหละคือสิ่งที่ผมตามหาจริงๆ จาก The Fountain

    ยังไงสุดท้ายแล้ว วิญญาณเราก็เป็นอมตะ เนื้อหนังเป็นแค่ของนอกกาย แต่ถามว่ามันจำเป็นไหม จำเป็นนะ

    ผมขอแทรกความเห็นสุดโต่งอีกครั้งหนึ่ง เมื่อคิดตรงข้ามทั้งหมดกับผมพูดมา ผมไม่เชื่อพุทธศาสนา ไม่เชื่อนิยาม อมตะ พอผมตาย ก็ตาย ก็จบ จะเวียนว่ายไปไหน เมื่อความคิด ความทรงจำ มันหายไปหมดแล้ว พอผมตายไป ความทรงจำเกี่ยวกับคนรัก คนชัง เพื่อน ก็หายหมดใช่ไหม ดังนั้น ผมก็ไม่รู้อะไร ว่าชาติที่แล้วเป็นใคร หรือมันไม่มีกันแน่ มันไม่มีอะไรเลยนอกจากคำหลอกลวง ตายก็จบ ก็เป็นไปได้ใช่ไหม

     นี่เป็นสิ่งๆหนึ่งที่ผมแสวงหาคำตอบ จะได้ก่อนตายไหมนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง

    แล้ว ชีวิตอย่างจิรัส จะมีใครที่ช่วยผมแสวงหาให้เจอในภพชาตินี้ได้บ้างละเนี่ย

edit @ 11 Nov 2007 21:25:14 by !!! L_[V]eeM :-

edit @ 12 Nov 2007 08:33:02 by !!! L_[V]eeM :-