L0ui5

Something last...

    ผมฟังประโยคนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจนกระทั่งช่วงนี้

    ประโยคนี้มาจากหนังเรื่อง the Curious case of Benjamin Button หนังที่เข้าชิงออสก้าสูงสุด 13 รางวัลปีนี้ และจะเข้าฉายในไทยอีกเร็ววัน 2 ประโยคสุดท้ายใน Trailer พูดว่า

   "I would thinking nothing last...." เป็นประโยคของ Brad Pitt

   "Something last..." เป็นประโยคปิดของ เคท เบนสเลต

    ทำไมนะเหรอ

    ผมไม่ค่อยได้เอะใจอะไรนานๆนักร็อกครับ โดยเฉพาะเรื่องรักๆใครๆช่วงนี้ พยายามที่จะคุมสติตัวเองให้อยู่เมื่อเห็นผู้หญิงน่ารัก ^-^ แต่พอได้กรึ่มๆ แถวๆครัวค่ายของเกษตรแฟร์ในมหาลัย คืนหนึ่งจึงได้เกิดขึ้น นั่นคือกรณีสังเกตของเพื่อนๆที่ทำงานด้วยกัน คำพูดสั้นๆง่ายๆ

    แม้งเริ่มเอากันแล้วว่า!!!

    เอาแบบสุภาพชนหน่อย คือ พอผมได้คิดซักพักหนึ่ง ในภาคเรา ตอนปี 1 ก็ตั้งมั่นว่าจะหาสาวนอกภาค ปี2เริ่มไม่ได้ไปไหน เอาในคณะก็ได้ว่ะ พอปีสูงกว่านั้น เออว่ะ เพื่อนในภาคก็น่ารักดี

     ไม่ต้องนานขนาดนั้นก็ได้ เพราะทำงานในองค์กร 1 ปีเนี่ย ตั้งแต่สโมและ ก็หลายคู่อยู่ พอมาถึง อบ.ก. ก็เจออีกหลายคู่เหมือนกัน ก็เลยคิดว่า

    เฮ้ย จุดประสงค์หนึ่งของอุดมการณ์ในการทำงานของผม คือเพื่อหา สาวๆมาเดินจูงมือกันไม่ใช่เหรอ

     มันเป็นอุดมการณ์ที่ลืมไปนานแล้ว มิใช่น้อย เพราะรู้สึกเหมือนตั้งแต่ทำ อบ.ก. มาเนี่ย สาวที่ไหนมันไม่มีให้เหล่เลย ขนาดว่าไปค่ายระดับประเทศ ยังไม่เจอคนที่ใช่เลย

    เผอิญว่า ผมได้กลิ่นไอตุๆมาจากปีที่แล้ว ที่นายกผมได้แฟน ตอนไปจำปาสักเนี่ยแหละ ไม่รู้ปีนี้ผมไปทำอีท่าไหนเข้า มีผู้หญิงไปจำปาสักแค่ 6 คนเอง เป็นนางสาวหมด แต่แก่ไป 1 เหลืออีก 5

    เฮ้ยเอาว่ะ ตั้งปณิธานให้ตัวเองซะหน่อย 1 ใน 5 เนี่ยขอซักคนก็ได้ ยังไงก็ได้ ก็ยังดี ไม่งั้นชีวิตแม้งอับเฉาแน่

    มันเกิดอารมณ์แบบนี้ได้ ก็เพราะว่า something last จริงๆ(แปลว่า มีบางอย่างที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์- last แปลว่า คงอยู่, continue) ไม่ว่าเราจะห่างหายความรู้สึกนั้นๆไปนานเท่าไหร่ เมื่อใดที่มีบางสิ่งมาสะกิดใจ ความคงอยู่ในความหมายของการเก็บมนุษย์ก็จะเกิดขึ้นอีกครั้ง

    ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำได้ไหม แต่เริ่มไม่ได้คาดหวังอะไรมากมาย เพราะจนใจ จนปัญญาจริงๆ

    ได้ไปสัมมนาสี่วิทยาเขตที่สกลฯ มา ไกลอย่างแรงเลยอ่ะ นั่งรถประมาณ 10 ชั่วโมงได้ แถมยังเจอเส้นทางคดเคี้ยว ตอนขึ้นเขาช่วง กาฬสินธ์ ทำให้นอนไม่ลงเลยช่วงนั้น ผ่านมหาสารคามทั้งจังหวัดอีก โอ้แม่เจ้า ไกลอย่างแรง

    พอไปถึงแล้ว ก็หายเหนื่อยเลย สาวๆน่ารักๆมากมาย พยายามหว่านขนมจีบไปทั่ว แต่ก็มีติดใจเอาคนหนึ่ง เขาเป็นพิธีกรช่วงพิธีการอ่ะน่ะ แล้วเราวิทยาเขตบางเขนนั่งหน้าสุด วันแรกๆก็แซวไปเรื่อยๆ พอวันที่สอง ก็เริ่มเข้าไปกระแซะๆ ตัวต่อตัวอยู่ตลอด และก็เหมือนเขาก็จะติดเราไม่น้อย(สงสัยคิดไปเอง) แบบว่าก็คุยดี คุยเรื่อยๆ รู้สึกลึกๆในใจว่า เขาแอบประทับใจบางอย่างในตัวเราอยู่ เหตุเป็นเช่นนี้ก็เพราะ ช่วงสัมมนา เราเป็นคนนำประชุมตลอด และ Step การคิด การพูดคุย มันดูดี และลงตัวไปซะทุกอย่าง แม้ว่าวันที่สองจะคุยกันออกรสไปซะหน่อย แต่ก็ยังตบๆให้เข้าประเด็นจบๆไปได้ อาจเป็นเพราะเหตุนี้ เลยรู้สึกดีๆไปซะหมด แถมเค้าคิดว่าเราเป็นบัดดี้เขา ไม่ใช่ซะหน่อย แต่ก็แอบเท็ค อยู่ตลอดๆ(น่าจะคิดอยู่บ้าง) สุดท้ายก็ให้ปากกา ของวิศวะที่ได้มาตอนงาน 20 ปีภาคคอมไป(คิกๆ)

    ระหว่างทางพยายามนั่งคิดนอนคิด เฮ้ย สกลฯมันไกลจริงว่ะ เขาเรียนการโรงแรม ปี 3 ปีหน้าเทอม 2 ทำสหกิจ บอกว่าอยากไปภูเก็ต ฮืม แต่ละที่

    คำว่าระยะทางมีผลเนี่ย ผมเชื่อเลยว่ะ อยากสานต่อน่ะ แต่พยายามคิดอยู่ เพราะมันไม่ง่ายเอาซะเลย ระยะทางแพ้ความใกล้ชิดจริงๆ แล้วจะทำไงดีล่ะ ความรู้สึกดีๆมันเกิดขึ้นแล้ว จะให้มันจบไปก็เสียดายอ่ะ แงๆๆ

    จบ...เอาเป็นว่ามันมี Something last... แล้วกัน แต่มันจะใช่ช่วงนี้ไหมหว่า? อีกซักหน่อยค่อยว่ากัน