L0ui5

แต่...ความรักก็เสื่อมลงตามกาลเวลา

    อย่างที่บอกว่ายังเขียนไม่จบ สองคราที่แล้วผมบอกว่า ความรัก มันขึ้นอยู่กับ Space & Time ทำไมความรักถึงเสื่อมลง ก็เพราะ Space & Time อีกแหละ ถ้าเช่นนั้น ความรักไม่ใช่เป็นนิรันดร์เหรอ(Something last...)

    มันเป็นอะไรที่ขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิงเลยอ่ะ ผมเลยมองในมุมมองนี้น่ะว่า

    การที่ Time&Space ทำให้ความรักเสื่อมลงนั้น อาจเป็นเพราะ ความไม่มั่นคงในรักนั่นเอง หรืออีกนัยหนึ่ง คือ บุญและกรรมที่เราเคยทำไว้แต่ชาติปางก่อนนั่นเอง

    รักอมตะ ในความเป็นมนุษย์นั้น เราต้องเลือกที่จะสร้างสรรค์ หาความแปลกใหม่อยู่เสมอๆ และตลอดเวลา จะสังเกตว่า คนที่ชอบอะไรที่ท้าทายๆ สนุกๆ ชอบอะไรแปลกใหม่ มักจะทำอะไรแปลกๆ และชีวิตคู่จะยั่งยืนกว่า คนที่ไร้รสนิยม ไร้ความโรแมนติก(นี่ไม่นับรวบพวกเจ้าชู้น่ะ)

    เพราะความรักในชีวิตมนุษย์นั้น มันเป็นแค่อีกหนึ่งช่วงเวลาเท่านั้น ไม่ใช่ทั้งหมด

    ความเสื่อมในรัก ก็เกิดเพราะความไม่เชื่อมั่น และยึดมั่นในรักเท่านั้นแหละ

    ที่คนขาดความเชื่อมั่นนั้น อาจเพราะได้สูญเสียบางอย่าง ทำให้จิตใจสั่นคลอน (จิตหลุด) ไปนั่นเอง ซึ่งก็คือเวลาทำให้ความรักเปลี่ยนไป

    แต่ถามว่ายังมีไหม คนที่ความรักไม่เคยเปลี่ยนแปลง ลองถามคุณปู่ คุณยายของเราดู ว่าทำไมพวกท่านยังรักกันอยู่ ผมว่า ท่านมีสิ่งเชื่อมโยงใจเหมือนกัน คือมี ลูกๆหลานๆ ที่คอยเป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ต่อไปให้กับท่าน เมื่อกาลเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ความรักที่ทั้งสองมี แม้เหมือนจะจืดจางลง แต่ยังมีสายใยบางๆ ที่ตัดยังไงก็ยังตัดไม่ขาด

    ตอนนี้ผมยังมีโอกาสคิดสิ่งที่สามารถเซอร์ไพรส์ได้อยู่เรื่อยๆ แบบว่า วันที่จะขอแต่งงาน ผมก็จะพาเธอขึ้นไปบนด่านฟ้าตึกๆหนึ่ง แล้วก็ให้เพื่อนๆ หลายสิบคน ยืนถือป้ายตัวอักษรว่า "แต่งงานกับผมน่ะ"ผมว่าแค่นี้เธอก็จำไปจนวันตายแล้วล่ะ

    รักให้ยืนยาว รักให้เป็นนิรันดร์ เราต้องสร้างสรรค์ความรู้สึกนั้นขึ้นมาเอง ถ้าเราอยู่เฉยๆ รักจะเป็นนิรันดร์ได้ฉันใด จริงไหม

    สรุปว่า วาเลนไทน์นี้ ช่วยกันเติมเต็มความรัก เพื่อไม่ให้ความรักเสื่อมลงตามกาลเวลา ก็แล้วกัน