พระจันทร์กับชายคนหนึ่ง
posted on 31 Oct 2009 10:30 by l0ui5 in Gen-Phiพระจันทร์กับชายคนหนึ่ง
ผมอยากจะลองเขียนนิยายสั้นๆมานานคับ เพราะไอ้ที่เขียนยาวๆเนี่ย มันไม่จบซักที ก็เลยขอลองเขียนสั้นๆง่ายๆเีื้รื่อง พระจันทร์กับชายคนหนึ่ง นี้ โดยออกแนวปรัชญานิดๆ แต่ผมอยากเขียนแนวไซไฟน่ะ แต่ยังนึกไม่ออก ช่วงนี้ใกล้งานลอยกระทง ก็เลยอยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับลอยกระทง ลองอ่านๆดู แล้วคอมเมนต์ให้หน่อยน่ะ เนื้อเรื่องอาจจะคาดเดาง่าย แต่ลองคิดให้ลึกๆ จะรู้ว่าผมต้องการสะท้อนอะไรกับนิยายเรื่องนี้
- - - - - - - - - -
เราเฝ้ามองดวงจันทร์มานานเท่าไหร่ ดาวเคราะห์ดวงที่ใกล้กับโลกที่สุด ที่ซึ่งมีมนุษย์เพียงหลักสิบเท่านั้นที่ได้ขึ้นไปเดิน ใครจะไปคิดว่าการจะขึ้นไปที่ดาวดวงนี้ เป็นความเพ้อฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง
ชายคนหนึ่งเฝ้ามองดวงจันทร์ตั้งแต่ข้างขึ้น ยันข้างแรม เขาเฝ้ามองมัน ราวกับว่า ชีวิตนี้เขามีแต่ดวงจันทร์เท่านั้นที่เป็นเพื่อน สำหรับเขา ดวงจันทร์เป็นเพื่อนที่มีชีวิตเดียว ที่เขาเห็นการเปลี่ยนแปลงของมันตลอดเวลา
บางวันที่เขาเศร้า เขาก็รู้สึกว่าพระจันทร์เศร้าไปกับเขาด้วย เมื่อใดที่เขายิ้ม พระจันทร์ก็จะยิ้มไปกับเขาด้วย ไม่มีเพื่อนคนใดที่จะดีไปกว่าดวงจันทร์อีกแล้ว
"จันทร์ วันนี้เราพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยิ้มให้กับผมด้วยแหละ" เขาเงียบไปซักพักหนึ่ง
"ใช่ เธอเป็นคนแรกที่ยิ้มให้กับผมในรอบหลายปีนี้เลย" เสียงเงียบไปอีกพักหนึ่ง
"ยังร็อก ผมยังไม่ได้คุยกับเธอ" ...
"งั้นเหรอ แต่..." ...
"ก็ได้ พรุ่งนี้ผมจะลองดู" เหมือนว่าดวงจันทร์วันนี้จะอารมณ์ดีตามเขาเป็นพิเศษ เสี้ยวพระจันทร์ส่งยิ้มให้กับเขา
เช้าวันนั้นขณะที่ชายคนนี้กำลังออกจากบ้าน เขาหันไปมองพระจันทร์ยามเช้า ที่กำลังใกล้จะตกดิน พระจันทร์ยังคงยิ้มเป็นกำลังใจให้กับเขา เพื่อว่าวันนี้เขาจะได้มีกำลังใจทักทายเธอ
"เธอยิ้มให้ผมอีกแล้วละ" ใบหน้าของชายผู้นี้มีรอยยิ้มแห่งความปิติยินดี ...
"ใช่ ผมทักเธอแล้ว ผมรู้จักชื่อเธอแล้วละ" ...
"ไม่ผิดร็อก ผมว่าเธอก็น่าจะแอบชอบผมอยู่ในใจลึกๆเหมือนกัน" ...
"ให้พรุ่งนี้ผมจะลองชวนเธอไปกินข้าว จะดีเหรอ" ...
"ให้เลี้ยงด้วย ..."
"ก็ได้ ก็ได้ ผมจะลองดู"
คืนถัดมารอยยิ้มของเขาฉีกกว้างไปกว่าเมื่อวันวานมากนัก
"เธอไปกินข้าวกับผมด้วยละ" ...
"ใช่แล้ว" ...
"เธอบอกผมว่า ผมเหมือนคนที่เธอเคยรู้จักคนหนึ่ง" ...
"ใช่ มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่า รู้จักผมมานาน" ...
"ไม่ผิดร็อก ผมสังเกตจากรอยยิ้มของเธอ" ...
"แววตาของเธอ ก็เป็นประกายดูมีความสุขเหมือนกัน" ...
"แน่นอน ผมมั่นใจ" ...
"ได้ พรุ่งนี้ผมจะลองชวนเธอไปดูหนัง" ...
"จากนั้นวันถัดมา ผมจะพาเธอไปช็อปปิ้ง" ...
"และวันถัดมาผมจะพาเธอไปเที่ยวงานลอยกระทง" ...
"ช่ายย วันลอยกระทง วันนั้นนายจะได้เห็นเธอแบบเต็มๆซักที" ...
"ผมรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวแล้วซิ วันที่ผมจะแนะนำใหู้้รู้จักกับนาย" ...
สองคืนถัดมาที่งานลอยกระทง เขากับเธอกำลังถือกระทงเพื่อไปลอย ณ ริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง
"ผมมีเพื่อนคนหนึ่งอยากแนะนำให้รู้จัก"
"ใครเหรอค่ะ" เธอตอบ
"เขาเป็นเพื่อนผมมาแสนนาน นั่นไง" ว่าแล้วก็ชี้ไปที่ดวงจันทร์ "นั่นไงเพื่อนผม" เธอมองด้วยความประหลาดใจแล้วยิ้ม
"เขาน่ารักดีน่ะค่ะ" เขายิ้มเช่นกัน พูดว่า
"เวลาผมสุข ทุกข์เมื่อใด ก็เหมือนกับเขาเป็นสุข เป็นทุกข์ไปกับผมด้วย"
"ดีจังน่ะค่ะ มีเพื่อนคู่ทุกข์ คู่ยากอย่างนี้" ทั้งสองมองไปที่ดวงจันทร์ รอยยิ้มบนดวงจันทร์บ่งบอกถึงความสุขที่ในใจทั้งสองมี เขาและเธอปล่อยกระทงให้ลอยออกไป จนเห็นเพียงแสงเทียนเล็กๆ กับควันธูปบางๆ ความสุขเล็กๆในวันนี้คงจะเป็นสิ่งที่เขาและเธอไม่อาจลืมเลือน
เป็นเวลาถึง 7 คืนแล้วที่เขาไม่ได้พบกับดวงจันทร์ ตอนเช้า ดวงจันทร์จะมองหาเขาด้วยแววตาที่เป็นห่วง ก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน บางวันก็เจอ แต่เขาแทบจะไม่หันมามอง หรือแม้แต่จะทักเขาอีกเลย รอยยิ้มของดวงจันทร์เริ่มจางหายไป กลายเป็นรอยยิ้มเฉือนๆ ที่ไร้ความสุข ไร้จิตวิญญาณ เราจะให้แสงยามค่ำคืนกับสิ่งมีชีวิตบนโลกมนุษย์ไปทำไม มันช่างเป็นสิ่งที่ยากจะทำต่อไป
ในคืนที่ 14 แสงจันทร์อันน้อยนิด สาดส่องมาบนโลก วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะมองลงมาบนโลกมนุษย์ เขาทนต่อไปอีกไม่ได้แล้ว กลางคืนแทบไม่มีความสว่างอีกต่อไป ตอนนี้เขาขึ้นตอนกลางวัน และตกตอนกลางวัน ความทรงจำเกี่ยวกับชายคนนี้ช่างเลือนลางเหมือนกับแสงของดวงจันทร์ที่เทียบไม่ได้กับความสว่างของดวงอาทิตย์
ในคืนที่ 15 ลาแล้วโลกมนุษย์ เราไม่อยากให้แสงสว่างกับพวกนายอีก ค่ำคืนนี้จะกลายเป็นคืนที่หนาวเหน็บ สายลมเย็นกรรโชกพัดผ่าน กลายเป็นค่ำคืนที่ไร้แสงของดวงจันทร์ เป็นค่ำคืนแห่งความหดหู่ และเศร้าสร้อย ชายคนนั้นเดินออกมาจากบ้าน มองหาดวงจันทร์ เขามองหาอยู่นมนานก็หาไม่เจอ แววตาของเขาเศร้าสร้อย ขาดประกายแห่งความสุข เขายิ้มแสยะๆให้กับตัวเองแล้วพูดว่า
"ผมขอโทษนายด้วย ดวงจันทร์ ผมรู้แล้วที่เธอว่าผมหน้าตาคุ้นเคยน่ะ คือใคร" ไม่มีเสียงตอบกับคำพูดที่เขาเปล่งออกมา
"เธอบอกว่า ผมหน้าเหมือนกับแฟนเก่าของเธอ เธอจึงทำใจรับผมเป็นแฟนไม่ได้" ...
"มันอาจจะสายเกินไป แต่ผมเชื่อว่าเราจะยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่" ...
"ลาก่อนน่ะ ดวงจันทร์..." เขายิ้มให้กับท้องฟ้า สายตาของเขาเหม่อลอยมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ชีวิตมันก็เท่านี้มีขึ้นก็ต้องมีลง เมื่อล้มก็ต้องลุกขึ้นมาให้ เหมือนดั่งพระจันทร์ที่วันหนึ่งเคยส่องแสง แต่ในอีกวันหนึ่งกลับมืดมิด ชีวิตก็เป็นเช่นนี้จริงๆ
อีก 7 วันถัดมา ขณะที่เขากำลังจะออกไปทำงาน เขามองดูดวงจันทร์ที่กำลังขึ้น มันไม่ใช่พระจันทร์ดวงเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป เป็นพระจันทร์ที่ไม่ยิ้ม ไม่ส่งสายตามาให้เขา เป็นพระจันทร์ที่ไร้ความรู้สึก เขาอยากที่จะทัก แต่เขาไม่มั่นใจว่าพระจันทร์ดวงนี้จะทักเขากลับรึป่าว เขาเก็บเอาความรู้สึกนี้ไว้ข้างในใจ แล้วก้าวเดินออกไปทำงาน เขาพูดในใจว่า
"ไม่ว่าวันวานจะเป็นอะไร แต่เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ"
- - - - - - - - - -
จบ