Daily-Life

Happy Birth Day...Jesus

posted on 25 Dec 2006 01:36 by l0ui5  in Daily-Life

Happy Birth Day...Jesus
ก็ไม่มีไรมากร็อก ก็ว่าง ขี้เกียจอ่านหนังสือ เลยมานั่งทำตีมบล็อก ปรากฏว่า มีปัญญาทำแค่นี้แหละ ก็ขี้เกียจอีกนะแหละ นั่งแกะๆเองไปเรื่อง เพราะทำไม่เป็นนะเอง หุๆ เราว่ามันเท่ห์ไปอีกแบบ แต่ไม่ค่อยสวยร็อกนะ เราชอบเล่นโทนขาว ดำ และก็เทาเข้มๆ #EEEEEE ซะส่วนใหญ่ ทีแรกกะจะแต่งเป็นเทศกาลเลย แต่สุดท้ายก็ขี้เกียจ อานะ
ช่วงนี้ค่อนข้างจะเพ้อเจ้อเรื่อง Calcifer ค่อนข้างมาก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่ก็จริงละ หัวใจเราเหมือนของ เจ้าชาย Howl จริงๆนี่หว่า
อืมเกือบลืม วันนี้เราคงต้อง HappyBirth Day พระเยซูกัน เราจำไม่ได้ว่าเกิดกี่โมง แต่รู้แค่ว่าเกิดในโรงเลี้ยงสัตว์แห่งหนึ่งแค่นั้น ใครคนหนึ่งที่ยิ่งใหญ่ มากพอให้คนทั้งโลกรู้จักเขาHe was born great. นั่นแหละ อืมๆๆ
สอบช่วงนี้ ชิวๆ มั๊ก
วันอาทิตย์ 248-11 Material Science
วันจันทร์ 25 16-19 Electronic for Com Eng.
วันอังคาร 26 16-19DigitalCircuit Design
วันพุธ 27 8-11 AbstractData Type and Promble Slove
วันพฤหัส 28 16-19 Theory Of Computation
ตารางสอบเหมือนปีพี่ๆเลย ดูเหมือนพวกอาจารย์จะขี้เกียจคิดใหม่กันจริงๆ แม้แต่ตารางเรียนก็ตามเถอะ ถ้าเป็นจริงนั่นหมายถึง ตอนเราอยู่ปี 3 เทอม 1 จะถือเป็นปีนรกที่สุดในการเรียนภาคคอมเลยก็ว่าได้เหอะเหอๆๆๆ
ตอนนี้สอบเสร็จไป 1 และ ก็ชิวๆ มั๊ก พรุ่งนี้ก็คงชิวๆเหมือนกัน วันอังคารก็ชิวๆ วันพุธนี่ไม่ค่อยชิว วันพฤหัสนี่ก็เกือบชิว ปีนี้ถือว่าใช้เวลาอ่านหนังสือน้อยมาก 1 วันก่อน สอบเอง คือ รู้สึกว่า การตั้งใจเรียนมีผลทำใหเราแทบไม่ต้องอ่านหนังสือเลยอะ มันเข้าใจหมดแล้ว จะเหลือก็แต่ Abstract เนี่ยแหละ โง่เองไม่เรียน ฉลาดแหละที่ไม่เรียน จานมันนะ...

ปล. ไม่ได้เก่งนะ แค่ตั้งใจเรียน การตั้งใจเรียนมีผลมากนะคับ ขอบอกเลยว่า มันแทบทำให้เราไม่ต้องอ่านหนังสือ แค่เปิดผ่านๆ ก็ไม่รู้จะอ่านอะไรแล้ว เหอๆๆๆ

ปล2. รับไม่ได้กับสีส้ม เลยเปลี่ยนกลับเป็นสีดำ อย่างน้อยมันก็ไม่ดูจี๊ด จนเกินไปนะ

Black Sheep : แกะดำ

posted on 26 Dec 2006 00:07 by l0ui5  in Daily-Life

Black Sheep : แกะดำ

ไม่ได้จะมาโปรโมทหนังเรื่องใหม่ ที่ชื่อว่า black sheep ร็อกนะ แต่ไหนๆและ ก็จะพูดซักหน่อย เป็นหนังสัตว์ประหลาด คล้ายๆ the host หรือ ก๊อตซิล่า ประมาณนั้นแหละ แต่เป็นของประเทศนิวซีแลนด์ (หายากนะเนี่ย) หนังประมาณว่า มีคนไปตัดต่อพันธุกรรมแกะ แล้วพลาด เจ้าแกะก็เลยบ้าไปเลย ไล่ล่าคนบ้าเลือก หนังเอาสัตว์ที่ไม่น่ากลัว มาทำให้กลัว แล้วยังเปรียบเทียบว่า แกะในนิวซีแลนด์ มีมากกว่าประชากรของประเทศอีก เหอๆๆ ความน่าสนใจ * * * สามดาว

มาที่ชื่อเรื่องดีกว่า เราตั้งให้มันเพราะวันนี้เจออะไรบางอย่างเข้า แล้วคิดได้ขึ้นมาก็เลยจะมาเล่าสู้กันฟัง
เรานั่งกินข้าวอยู่ รอบๆก็คนเยอะแยะไปหมด การนั่งกินคนเดียวมันไม่แปลกนะ เราว่ามันก็ปกติธรรมดาเนี่ยแหละ เวลาเรานั่งเราก็ต้องเช็คบริเวณนั้นให้ดีว่า คนที่จะมานั่งข้างๆเราต่อไป มันคงไม่มากันหลายคนร็อก แล้วทีนี้เรื่องก็เกิดขึ้นโดย มีคนๆหนึ่งมานั่งข้างๆเรา แล้วก็มีเพื่อนเขาทะยอยมานั่งเรื่อยๆ สองคนก็ไม่เท่าไหร่ สามคนมันก็เริ่มขวางเราและ มาสี่ ห้า หก เจ๊ด เฮ้ย เฮี้ย เข้าใจนะเว้ยมันเป็นที่สาธารณะ ใครจะมานั่งก็ได้เหอะ แต่ว่า เคารพคนที่เขามานั่งก่อนบ้าง พวกเขาเล่นมานั่งขนาบเราอย่างทุเรจมาก ดูจากแผนภูมิที่เราวาดนะ

ตอนแรก โต๊ะมันนั่งได้สองฝั่ง แถวแรกคือ ฝั่งแรก แถวสองคือฝั่งสอง 1 คือที่ๆเรานั่ง
0000000
0001000
พอคนแรกนั่ง
0000020
0001000
จากนั้น
0000220
0001000
ก็ยังไม่เท่าไหร่ จากนั้น
0002220
0001000
เฮ่
0002220
0001020
และก็
0022220
0001020
...
0022220
0001220
จนสุดท้าย
0222220
0221220

ที่จะบ่น คือว่า มากันเพียบเลย แทนที่จะหาโต๊ะนั่งกันสบายๆ กลับมาเบียดเราซะจนรอบด้านหมดเลย เราอาจจะผิดเองแหละที่เลือกที่ไม่ดี แต่ลองนึกถึงความรู้สึกของเรากับของเค้าดู ว่ามันต่างกันแค่ไหน
ความรู้สึกเรานะ
- โหเฮี้ย
- กุเป็นแกะดำ ใช่ไหมเนี่ย
- ไรวะแสด ไม่เกรงใจกันเลยรึไง
- เศร้าวะ เห็นแกตัวชิป
- ....
แล้วเราทำยังไง เราก็หน้าด้านนั่งต่อไป ลองมาดูความคิดของกลุ่มคนที่มานั่งดู โดยเฉพาะพวกที่มานั่งทีหลังๆ
- ไอ้นี่เป็นใครวะ แกะดำ
- มารยาทอะ มีไหม นี่ที่คนอื่นดันมาแย่งเขานั่งอีก
- หน้าด้านจริงอะ ล้อมขนาดนี้ยังไม่ยอมไปอีก
- เด็กแม้งพ่อแม่ไม่สั่งสอน ==ถ้าคิดจะเคืองสุดๆ
- ย้านหน่อยก็ไม่ได้เนอะ เค้าจะนั่งกะเพื่อนของเค้า
เท่าที่ดูเราไม่คิดอะไรที่มันสร้างสรรเลยอะ คือ บรรยากาศมันไม่น่าสร้างสรรเลยอะ ไม่ใช่เราไม่มองในแง่บวกนะ แต่มันมองไม่ได้อะ ในบรรยากาศอย่างนั้น มีแต่ ลบ กับ ลบ อะเสมือนว่าเราเป็นแกะดำไปซะอย่างนั้น ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย แถมโดนคนอื่นด่าอีก ที่เราอยากจะบอกอีกอย่าง คือไอ้กลุ่มคนที่ทำตัวอย่างนี้นะ เป็นพวก ป.โท ด้วย เห้อเศร้า
สรุปเราน่าสงสารสุด ก็อยากให้จำเป็นอุทาหรณ์ว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ เราก็โดนบ่อยนะ อย่างเบาะที่นั่งอะ มันมี 2 ที่ แล้วก็มี ชายหญิง คู่หนึ่งเดินจับมือขึ้นมา ที่อื่นเค้าเต็มหมด เหลือข้างเราทีหนึ่ง แฟนสาวก็นั่ง ปล่อยให้ชายยืน เราอีก2ป้ายลงแต่ติดโคด เป็นคุณจะทำยังไง เราก็ทนหน้าด้านนั่งต่อไปแหละ แต่ความรู้สึกนี้ดีอย่างหนึ่ง ตรงที่ ไม่มีคนที่มาทีหลังๆจะคิดอะไรแย่ๆอย่างนั้น แค่สองคนมันไม่มีอะไรร็อก แต่สถานะคนนั่ง รู้สึกตะหงิดๆนะ หรือบางที นั่งได้ 3 ที่เงี้ย แล้วเรานั่งอยู่ระหว่างคนสองคนคุยกัน มันเหมือนข้ามหน้าข้ามตา แล้วเราเป็นก้างขวางคอ กึ่งๆ แกะดำอะ(คำว่าแกะดำน่าจะใช้กับคนๆหนึ่งที่แปลกกว่าคน เป็นกลุ่ม มากกว่าสองคนนะ) มันทำให้เรารู้สึกเหมือนจะต้องเสียสละ แต่ สำหรับเรา ช่างแม้ง...

Blog Tag...เล่นมั่ง

posted on 07 Jan 2007 03:06 by l0ui5  in Daily-Life

งานแต่งพี่กิต
ครั้งแรกในรอบหลายๆ ที่ได้ไปร่วมงานแต่งกับคนอื่นเค้าบ้าง งานนี้เป็นงานของรุ่นพี่ ประธานสภานิสิต เมื่อปีที่แล้ว ก็เราได้ทำงานร่วมกัน ก็เลยไปนะ ทีนี้ก็มีอะไรประทับใจเยอะๆอยู่ ไปครั้งนี้เหมือนไปกิน แต่ก็ไปช่วยงานด้วย ก็เริ่มจาก ที่หน้างาน จะมีรูปเจ้าบ่าวเจ้าสาว สูง 2 เมตร 50 เซน วางตั้งอยู่ข้างๆ ซุ้มถ่ายรูป ค่อนข้างใหญ่เว่อ แต่ก็เด่นดีอะ อันนี้เราก็ช่วยพี่เค้าตอกตะปู(ให้กำลังใจ) และก็เซตเครื่องฉายโปรเจกเตอร์ นิดหน่อย ตอนงานก็ช่วยพี่เขาฉายโปรเจคเตอร์ ที่สุดๆคือ ต้องเอามือบังโปรเจคเตอร์ เวลาเกิดการเปลี่ยนแปลงกำหนดเวลานิดหน่อย เป็น hand manual ที่ง่ายมาก เพราะไม่อยากให้คนร่วมงานเห็นอะไรบนเครื่องพี่เค้า ไม่มีอะไรร็อก เครื่องมันน่ารักเกินไปนะ ที่แปลกๆอีกหลายๆอย่างที่พลาดไป ทั้งโปรยดอกไม้ ที่ข้ามไป ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เสียดายแทนพี่ๆโคตร และก็มีงานเลิกเร็วมาก อาหารก็เสริฟเร็ว ประมาณทุ่มครึ่ง เจ้าบ่าว เจ้าสาว ตัดเค้ก ร้องเพลงเสร็จหมดแล้ว เตรียมกลับกันแล้ว ประมาณสองทุ่ม โต๊ะเริ่มโล่ง สามทุ่มก็หายหมดเยย เศร้าไปหน่อย ทำให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวไม่ได้เดินหาแขก แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีนะ พร้อมความประทับใจพี่ๆ และเพื่อนพี่ๆ อีกเยอะแยะมากมาย แต่งตัวราตรีกันสายเริศ ไอ้เรานี่รองเท้าแตะ เศร้าโคดๆๆแอบอาย เหอๆ พี่เค้าแต่งที่ระยอง ขากลับประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าๆ ขาไป 2 ชั่วโมงครึ่ง เพราะมีแวะนานหน่อย ก็เท่านั้น โชคดีนะพี่เรา ใครจะเป็นคนต่อไปเน้อ

ป.ล.
เขียนคอมเมนต์ตัวเองซักหน่อย คือว่า พยายามจะเขียนบล็อก แค่วันละไม่เกิน 2โพส เพราะรู้สึกมันมากเกินที่จะเขียนเยอะๆ (ป่าวร็อก ก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมชีวิตมันว่างจังวะ) เลยกำหนดชีวิตตัวเองว่า ไม่ควรพิมพ์เกินวันละ 2 โพส เดี๋ยวจะบ้า blogมากไปหน่อย

Blog Tag...เล่นมั่ง
เห็นใครๆก็เล่น ก็เลยเล่นมั่ง
1. เราเคยไม่พูดกับใครคนใดในโลกเลย นานถึง 7 วัน ติดต่อกัน
2. หลังจากที่เราได้คุยกับคนแรกบนโลก ที่เราหยุดคุยมาถึง 7 วัน เราไม่สามารถพูดประโยคแรกเป็นภาษาที่มนุษย์สามารถเข้าใจได้
3. เราสามารถเล่าเรื่องเศร้าๆ ให้เป็นเรื่องตลกได้ รวมไปถึงเรื่องตลก ให้กลายเป็นเรื่องเศร้าได้
4. ตั้งแต่เกิดมา ฝันอะไรไม่เคยได้เป็นอย่างนั้นซักอย่าง ชอบใครก็ไม่เคยมีใครชอบตอบซักคน
5. เราไม่มีเพื่อนสนิทเลย จนขึ้น มอปลาย แต่เพื่อนสนิทที่ชอบที่สุด อยู่ตอนมหาลัย

จากนั้นเราก็ Tag ต่อไปให้เพื่อนอีก 5 คน ดังนี้ gatkung, s23697, P' thegu, P' konkait, P' mckazine

วันนี้วันอารมณ์ดี

posted on 16 Jan 2007 00:08 by l0ui5  in Daily-Life

วันนี้วันอารมณ์ดี

อิอิ ไม่มีรายร็อก ก็แค่วันนี้ได้เจอสุดสวย มุก นะ ก็เลยอารมณ์ดีตลอดเย็นเลยหลังจากไม่ได้คุยมานาน ก็คุยกันแค่ ประโยคเดียว บอกว่า มายืมกล้องทำหนัง เธอถามเราว่า มาทามมาย (ตอนนั้นอยู่ aggie นะ กะลังจะไปยืมกล้องวีดิโอมาทำหนัง ก็เลยเจอ เธอมาให้งาน aggie ให้ทำอะไรให้ซักอย่าง) อา รม ดี อา รม ดี 5 5++
สำหรับความคืบหน้าหนัง ก็ติดต่อนักแสดงเกือบครบและ เหลือ นักแสดงหญิงของเรา ที่ยังคงไม่ได้คุย เพราะไม่รู้ว่าจะเอาใครดี และก็ special อีกสองคน ก็ยังไม่ได้คุย คงเร็วๆนี้ พรุ่งนี้แหละ พรุ่งนี้คงเริ่มถ่ายกันแล้วละ
วันนี้เจอพี่ที่เป็นว่าที่นายกอบ.ก. ปีหน้าด้วย พี่เบียร์ ดูแกปกติดีเหมือนไม่มีอะไร แต่คำพูดแกเล่นตัวไม่ใช่เล่น แต่เอาเถอะ ขอให้โชคดี

แอบไปดูดวงชะตามา cool ดี ลองเล่นดู
Link :
http://www.mahamodo.com/tamnai/mate10_inputdmy.asp
ชะตาคุณเมธาวุธ คำนวณได้เศษ ๖ ทำนายว่าเนื้อคู่ของคุณมีลักษณะ ๑๐ ข้อต่อไปนี้
แล้วคนที่คุณเมธาวุธคบอยู่ตอนนี้มีคุณสมบัติตามนี้รึเปล่า?
๑. เนื้อคู่ของคุณเป็นคนที่มีความขยันขันแข็งสู้งาน เอาการเอางาน มีความรับผิดชอบสูง
๒. เข้ากับคนได้ดี มีเสน่ห์ ใครๆ ก็อยากรู้จัก
๓. เป็นคนอารมณ์ดีอยู่เสมอ ทำให้คนที่อยู่ใกล้มีความสุขและอบอุ่น มีบุคลิกสดใส
๔. นิสัยค่อนข้างเปิดเผย ไม่มีลับลมคมในกับใคร ชอบประนีประนอม ไม่อยากขัดแย้งกับใคร
๕. เป็นคนที่มีอารมณ์เปลี่ยนแปลงง่าย รวดเร็ว ไม่ชอบอะไรที่ซ้ำซากจำเจหรือน่าเบื่อเซ็งเกินไป ชอบให้มีอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ
๖. เป็นคนใจบุญสนทาน ชอบช่วยเหลือคนรอบข้างเสมอ เป็นคนใจดีมีเมตตา ขี้สงสารคน
๗. เป็นคนพูดเก่ง พูดจาอ่อนหวาน และอ่อนน้อมถ่อมตนเสมอ ทำให้ผู้ใหญ่รักใคร่
๘. มีความรับผิดชอบสูง และมีผู้ใหญ่ให้ความช่วยเหลืออยู่ตลอด อนาคตไม่ตกต่ำ
๙. เป็นคนประเภทที่เก็บความรู้สึกได้เก่งมากๆ ยากที่จะแสดงความโกรธให้ใครเห็นง่ายๆ
๑๐. ดวงชะตาค่อนข้างดีพอใช้ มีเกียรติมีชื่อเสียง ฐานะปานกลาง
ปล. ใช่เธอหมดเลย มันบังเอิญบ่อยขนาดนี้หมดเลยเหรอ แต่อันนี้คงจะจริง เพราะเรากด 2 รอบ ยังไงก็ยังงั้นเลย

ก็แค่วันๆหนึ่ง

posted on 17 Jan 2007 00:07 by l0ui5  in Daily-Life

ถ่ายหนังวันแรก

เริ่มถ่ายด้วยความฉุกละหุก นานานับประการ แต่ก็ผ่านมากได้ แต่ก็ด้วยความยากลำบากมิใช่น้อย ตั้งแต่เรื่องกล้อง สถานที่ถ่าย บลาๆๆๆ แถมเย็นๆ คุยกับสโมด้วย ทำเราเหนื่อยแทบอ๊วก แค่นั่งเฉยๆ ยังแทบแย่ กว่าจะคุยเสร็จก็สามทุ่มกว่า ไปกินข้าวกัน ดันทิ้งของไว้มหาลัยหมดเลย เศร้าโคด!!ดังนั้น วันนี้ก็พอได้ด้วยประการเท่านี้

L_[V]eeM

posted on 20 Jan 2007 06:45 by l0ui5  in Daily-Life

L_[V]eeM

คือว่า วันนี้เจอสุดสวยอีกแล้ว น่ารักขึ้นกว่าเดิม มั้ง เพิ่งเคยเห็นเธอใส่ชุดนอก ชุดที่สองก็วันนี้แหละ เคยเห็นก่อนหน้านี้ 2 ครั้ง ชุดเดิม ซักเร็ว ว่างั้น เธอมาจองบูทของของกะเสดแฟร์ ดีใจด้วยที่จองได้ พี่น้องภาคเราไม่มีใครอยากทำกันเลย ซะงั้นอะ แอบเซ็ง และแอบสงสารพี่เรางานนี้โดนด่ากระจายเลย เรื่องระบบการจัดคนเข้าจองบูท เศร้าๆๆๆ แทน ก็เป็นกำลังจายให้ สู้ต่อไป เหลือไม่กี่งานก่อนจะหมดวาระแล้ว ก็ยังแอบเสียดายที่พวกพี่ๆไม่ได้สอนงานให้เรา ฮืม แอบเก็บความปรารถนาดีเอาไว้ละกัน
คิดว่าคงเริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมต้องชื่อ แอลขีดล่าง วีอีอีเอ็ม ฮืม ให้เดา ลองเดาดูก่อน
ไปงานเค้า ก็ต้องช่วยงานด้วย ไปฟรี ก็เลยต้องช่วยงานซักหน่อย รู้สึกมันกลายเป็นหนึ่งในคติที่เราต้องจำเอาไว้แล้วละ แบบว่าไม่ได้อยู่องค์กรเค้าร็อกนะ แต่อยากไป ก็เลยต้องช่วยงานไปด้วยซะเลย ก็ดี เราจะได้สนิทๆกันยิ่งขึ้น แม้ว่าพี่แกจะแปลกๆ ก็ตาม ก็เพื่อตัวเราเองแหละไปงานพวกนี้ เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ถ้าปีหน้าเราไม่ได้เป็น อบ.ก. อีกประมาณว่าเลือกตั้งแพ้อะ ไม่รู้ว่าเราจะทำทุกอย่างนี้ไปเพื่ออะไร เพื่อเพื่อนเหรอ อิอิ ย้อนกลับไปอ่านย่อหน้าแรกวรรคที่สอง ก็จะเข้าใจเหตุผลเรา 55+
บอกทีละนิดแล้วกัน อย่างแอล เนี่ย ก็ชื่อเรานะแหละ หลุยส์ เป็นเรื่องปกติเลยถ้าเราจะใช้ชื่อนี้ แต่มันมีขีดล่างอยู่อีก ซึ่งก็หมายถึงว่า แอลสองครั้ง ฮืม แล้วตัวล่างละหมายถึงอะไรหว่า
อยากโม้ว่า เราจะตั้งกลุ่ม คิดว่าน่าจะชื่อ คนรักหนัง เราคงอยู่ในรายชื่อผู้ก่อตั้งแหละ จะประชุมกันครั้งแรกจันทร์นี้ หวังว่ามันคงไม่ล่ม พี่นัสคงวางแผนอะไรไว้บ้างนิดหน่อยเรื่องคนเนี่ย ก็จะประมาณขอชั่วโมงกิจกรรมสำหรับคนที่มีตั๋วหนัง เรื่องโน้นเรื่องนี้ หรืออาจจัดฉายหนังเพื่อชั่วโมงกิจกรรม หรืออาจจะทำหนังแล้วฉายโอกาสต่างๆ เทอมละเรื่อง หรืออะไรประมาณนี้แหละ ที่อยู่ในหัวเรา หวังว่ามันคงไม่ใช่แค่ฝันลมๆแล้งๆแล้วกัน ขอให้มันผ่านรุ่นแรกๆ ไปได้ก่อน ทุกอย่างก็คงจะดีขึ้น แอลตัวที่สอง ก็คือ แอลแหละ ส่วนตัววีที่มีครอบ ถ้าเลื่อนวีไปทางขวา ก็จะได้ โอวี และก็ อี อีกตัว เป็น แอลโอวีอี 555+
มีอีกกลุ่มที่เราอยากจะตั้งเหมือนกัน แต่คงหาคนช่วยยากหน่อย ถ้าขี้เกียจมากก็คงไม่ทำ ชื่อกลุ่มว่า อยากทำ(I Want) ง่ายๆเลย อยากได้ชั่วโมงกิจกรรม อยากทำอะไรเสนอมา ถ้ามันไม่ขัดกับศีลธรรม หรืออะไรซักอย่างแหละ อยากจัดค่ายก็จัด อยากๅทำmeeting แล้วได้ชั่วโมงกิจกรรม ก็เอา เดี๋ยวนี้อะไรมันก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ ถ้านิสิตคิดได้ ก็ง่ายไหมละ อยากทำ แต่มันเหมือนกลุ่มไร้แก่นไปหน่อย แต่กรูอยากทำนี่ฟะ
ตัวสุดท้ายหลายคนอาจจะลองผวน เอ็มอี อ่านว่า มี ช่ายป่าวละ แต่ขอบอกว่า ผิด...
ปล. ช่วงนี้ติดคำว่า แอบ ใช้ในบล็อกบ่อยเหลือเกิน ไม่รู้ทามมาย
ปล. คำใบ้ ตัวเอ็มคงพอเดาได้แหละ แต่ตัวอี อีกตัว คงเดายากหน่อย แต่เชื่อไหม เราแอบไว้แล้ว ย้อนกลับไปอ่านใหม่ 55+

UnExpectacy

posted on 24 Jan 2007 00:51 by l0ui5  in Daily-Life

ศัพท์ใหม่วันนี้ UnExpectacy
มาจากรากศัพท์ว่า Expect ที่แปลว่าคาดหวัง
เมื่อใส่ Un เข้าไปข้างน่า แปลว่า ผิดความคาดหวัง หรือ ผิดหวัง
และเมื่อเปลี่ยนเป็น adj หรือใส่ -acy ต่อท้าย กลายเป็น UnExpectacy
จึงหมายถึง โคตรแห่งการผิดความคาดหมาย

ทำไมถึงกล่าวเช่นนี้ มันมีเหตุการณ์ บางอย่างเกิดขึ้น อีกไม่นานนี้คงจะได้รู้กัน โดยเฉพาะพี่ปี 4...

ปล. งานหนังไม่ก้าวหน้า, สโมโดดประชุม ดันไปนั่งคุยเรื่องจัดตั้งกลุ่ม ซะงั้นอะ ไม่เข้าท่ากับตัวเองเลย อุตส่าทุ่มไปเต็มตัว ก็คาดหวังว่ากลุ่มจะออกมาดี ผ่านจุดเริ่มต้นนี้ไปได้ ทุกอย่างก็สดใส ลำดับต่อไปก็คงเป็น สโม และสภานิสิต งานภาคเราลำดับไว้สุดท้ายเลย เพราะช่วงนี้เศร้าๆ ละอายใจต่อรุ่นพี่เล็กๆ หวังว่าพวกเขาคงจะเข้าใจนะ
ปล2. คือว่าเราไม่ใช่คนชอบประณีประณอมมากนัก ถ้าได้คือได้ ไม่ได้คือไม่ได้ เราเน้นความเด็ดขาด และคิดครอบคลุมในแต่ละงาน อะไรที่เราฟันธงไป คือฟันธง เรารู้เรื่องพวกนี้มานาน มาก สองปีแห่งความอดทน หนึ่งปีแห่งหายนะ คงถึงเวลาแล้วมั้งที่มันต้องเกิดขึ้น อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด เราเห็นใจ และเข้าใจ ภาควิชาทั้งสองนี้หาได้เกี่ยวข้องกันไม่ มันมีเบื้องหน้าเบื้องหลัง มากเกินบรรยาย ขอบใจที่พวกนายคิดได้ตอนนี้ ถ้าช้ากว่านี้ เราก็คงลำบากในการตัดสินใจบางอย่างเหมือนกัน
ปล3. เราแอบหวังเหมือนกัน ว่าจะมีความหวังเล็กๆ แต่ต้องโทษที่เราพยายามแล้ว แต่ไม่ดีพอให้พวกนายประทับใจ นี่คงเป็นการตอบแทนอย่างดีที่สุดแล้ว ที่เราทำให้ได้ ขอโทษด้วย จริงๆ

I SaW dEaTh pEoPlE

posted on 26 Jan 2007 00:48 by l0ui5  in Daily-Life

I SaW dEaTh pEoPlE

มันเกิดขึ้นอีกแล้ว เป็นครั้งที่สอง ครั้งนี้เราเห็นที่หน้ามหาลัยของเราเองด้วย
เหตุเกิดที่หน้าประตูสอง งามวงศ์วาน คือเรากำลังจะไปดูหนังกะเพื่อน แล้วทีนี้พอเดินออกไปก็เห็นคนมุงดูกันอยู่ เป็นคนๆหนึ่งนอน มีเลือดออกจากปาก(มั้งนะ) คือว่า เค้าตายแล้วอะ หน้ามหาลัยเลย ถ้าตายช่วงอื่นคงมะมีอาราย แต่บังเอิญวันพุ่งนี้มานงานกะเสดแฟร์อะดิ ภาพลักษณ์มหาลัยมานยิ่งมะค่อยจะดีอยู่ มีข่าวลือกันว่า เขาโดดสะพานลอยฆ่าตัวตาย(เว่อดี) กะ โดนยิงตาย (ฆาตกรอยู่ไหน) ฟังดูแล้วไม่น่าเชื่อถือทั้งสองข่าว ปอเต๊กตึ๊ง ก็รีบซะเหลือเกิน คงกลัวว่าคนจะสนใจไปมากกว่านี้ รีบขนย้ายศพหนีอย่างรวดเร็ว ทิ้งร่องรอยคราบเลือดให้สังเกตเห็นได้นิดหน่อย เราเห็นตอนขากลับ แต่ไม่มีรอยฉีดพ่นสีขาวรอบศพ คาดว่าคงจะตายโดยธรรมชาติ หรือ สุดวิสัยมากกว่า แต่มันหน้ามหาลัยเลยนะเฟ้ย น่ากัวมั๊กๆๆ
ยื้ย ไม่กล้าเล่าเรื่องอื่นต่อเยย กัวๆๆ

General Day เดย์ที่เจเนรอล

posted on 02 Feb 2007 22:58 by l0ui5  in Daily-Life

General Day เดย์ที่เจเนรอล


หัวใจมันหวั่นไหว และเดียวดาย เปรียบตัวเองเหมือนควาย มีแค่คนใช้งาน:
แต่มิอาจเปรียบเหมือนควายได้อยู่ดี เพราะควายนี้ไซร้ทำงานมิรู้จักบ่น:
ข้าน้อยสุดจะทน โคตรจะบ่นยิ่งกว่าควาย:
นั่นซิที่ข้าถูกลิขิต ให้ชีวิตผจญความวุ่นวาย เปรียบตัวเองยังมิวาย:
ผู้คนด่า มิวายปราณ:
อันนี่หัวใจมนุษย์ แสนสุด อะไรจะสรรสาน:
ควายตัวดี พี่ขอพาล เจ้ายังประเสริฐกว่าผู้ใด:
แม้นข้ามิอาจเป็นควาย แต่ขอวายเป็นเพื่อนเจ้า:
ใครด่าใครว่า ข้ามิบรรเทา ขอเป็นควายตลอดไป:


===> กลอนประหลาดๆ หาสัมผัสแปลกๆ แต่ด้วยอารมณ์แปลกๆ ให้ชื่อว่า สะถุน กลอน แล้วกัน หุๆๆ
ใครเข้าใจฟามหมายก็บอกกล่าวด้วย ข้าน้อยยังงงเลยว่าพิมพ์อะไรลงไป เห็นมันแปลกดีเลยเอามาลงบล็อก

===> พูดถึง FinalScore ซะหน่อย อุตส่ามีคนมาโพสตอบ ทำให้เราได้ไอเดียบางอย่างเท่าที่เราเคยดูหนังมา (หลายเรื่อง) หนังแนวสารคดีที่ฉายในเมืองไทยก็มีหลายเรื่องเช่น เพนกวิน(หนังออสก้า2005)ถ้ายังจำกันได้ ปีล่าสุดนี่ก็มี An Inconventien Truth ซึ่งก็เข้าแค่ที่ Lido แต่เราก็ไม่ได้ดู และก็ยังมีอีกหลายเรื่องเช่นFarenhiit 9/11 ล่าสุดที่เข้า Lido ก็ GrizzlyMan, Wordplay และอื่นๆอีกมากมาย ตกปีละ 2-3 เรื่อง แต่ยังไม่เคยมีหนังสารคดีเมืองไทยกับเขาซักที จะว่าไป FinalScore คงเป็นเรื่องแรกของคนไทยจริงๆ ที่ลงไปถึงจุดที่เรียกว่า ยากที่สุดของหนัง คือ ความทุ่มเทพยายาม สารคดีที่ดี ต้องใช้ความพยายามมาก ขอพูดถึง March Of the Penguins ที่ใช้เวลา 4 ปี ที่ขั้วโลก ในการถ่ายพวกเพนกวิน ทำทุกอย่าง ตั้งแต่เกิดจนตายเลยมั้งตั้ง 4 ปี เมื่อเทียบกับ FinalScore ที่แค่ปีเดียว ความอดทนอาจต่างกัน แต่ความพยายามของทั้งสองเรื่องนี้ เราให้เท่ากันเลย ความลำบากมันคนละจุดกันโดยสิ้นเชิง เรากล้าพูดว่า FinalScore เมืองไทยเรื่องนี้จะเปรียบได้กับ March Of the Penguins ทางฝั่งของอเมริกาโน่นเลยก็ว่าได้ เพราะหนังได้สร้างกระแสให้คนดูหนังสารคดีในโรงภาพยนตร์มากขึ้น เป็นการเปิดโอกาสที่ดีให้คนไทยดูหนังที่หลากหลายมากขึ้น มันคือความพยายามที่ไม่เสียเปล่าแน่นอน ซูฮกๆๆๆ
===> ส่วนเรื่องการศึกษาเมืองไทย พูดได้แค่ว่า ทำใจวะ ตราบใดที่ยังมีผู้บริหารอย่างงี้อยู่ ก็คง ... เฮ้อ

===> มาเรื่องอื่นดีก่า วันนี้ไปวันสถาปนามหาลัยมา ทึ่งมากกับ 2 ชั่วโมงกิจกรรมที่เราต้องตื่นเช้ามา แต่ด้วยความเป็นจริงแค่ถ่ายรูป 1 แชะ เราเป็นคนถือธงของคณะอะ ก็แค่นั้นแหละ ไม่มีอารายเลย แค่ทำให้มันดูเหมือนพิธีการ เราไม่ได้ตระหนักถึงความสำคัญของวันนี้เลย การวางพวงมาลา ก็แค่นั้น ถ้าเราไม่มานั่งนึกว่า วางเพื่อ... เราก็ไม่รู้ร็อกว่าวันนี้มีความสำคัญยังไง นี่เหรอความคิดของผู้บริหารมหาลัย.. เศร้าวะ
===> อิอิได้เสื้อนิสิตใหม่ 1 ตัว จากงานนี้แหละ 55+

===> ความคืบหน้าการถ่ายหนังเป็น 0 เพราะวันนี้เหล่าคณาจารย์หายหมดทั้งตึกภาคเลยวะ เซ็งโคด สงสัยไปงานสถาปนามหาลัยเนี่ย เค้ามีประชุมทั้งมหาลัยเลยมั้ง เซ็งโคด อดถ่ายเลย กะเสดแฟร์นี้แย่มาก เริ่มเครียดแล้วว่าจะถ่ายทันรึป่าวเนี่ย ฮือๆๆๆ

===> กลับมาที่ความรู้สึกล่าสุดตอนนี้ คือ ล่องลอย หลังจากที่ไม่ได้เป็น อบ.ก. แล้ว ด้านฟามรักเรานิ่งสนิท เราเก็บความประทับใจของเราเอาไว้ลึกๆ ลึกมากด้วย จะไม่ให้มันแสดงออกมาเมื่อเดินสวนกันไม่ว่ากรณีใดๆ ไม่พยายามหลุดเด็ดขาดอะไม่รู้จะทำได้แค่ไหน เราก็ไม่เคยคิดสเปกเราจริงๆซะทีนะ พอได้นั่งคิดดีๆ กลับรู้สึกว่า สเปกเราเนี่ย ถ้าเข้าใกล้แม่เรามากแค่ไหน มันคือความคุ้นเคยอะ เรามีแม่ที่ขี้บ่น ละเอียดยิบ เรื่องมาก เอาใจใส่ไปซะทุกเรื่อง ฮืม... นั่งคงเป็นสเป็กเราเลยมั้ง ไม่รู้ดิ ความรู้สึกดีๆในนั้นมันบอกมา เราคงต้องรออีก 1 ปีเต็ม นับถอยหลังอีก10 เดือน มันไม่นานมาก แต่มันคงนานพอดูทีเดียวละ ชีวิตเราตอนนั้นคงเปลี่ยนไปมากจากการทำงานสโม มันไม่นานจริงๆนะเนี่ย แต่ก็นานอยู่ เฮ้อ....

==> พรุ่งนี้มีงานที่โรงเรียนเก่า คงไปแหละ เพราะคิดถึงอยู่ คงเสียตังหลายร้อยอยู่ เห้อ ทามใจ

==> แถมรูปๆหนึ่งจาก the repeating ของ hilary swank เราว่ามันก็สวยดีนะเลยเอามาฝาก

ไม่อยากเชื่อ ว่าต้อง Drop
แทบไม่อยากเชื่อเลย ว่าตัวเองได้คะแนน Theory Of Computation ต่ำสุดในภาค

27.5 <\==== ทำไปได้ไงเนี่ย

ก็ว่าแหละ ช้อย 8 ช้อย โอกาสโดนหลอกก็สูงปี๊ด วิชานี้ขนาดตั้งใจเรียนที่สุดยังได้แค่นี้
drop ไปก็ใช่ว่าจะมีประโยชน์ แต่ก็อย่างน้อยเพื่อไม่ให้ F เท่านั้น
โชคดีที่ไม่มีตัวต่อ
กำมั๊กๆๆ
แต่แปลก เราไม่ได้ตื่นเต้นไรเลย เพราะเราป่วยอยู่ และมีเรื่องซีเรียสๆ กว่านี้อยู่อีก

กำ แต่นี่ติด W ในทรานสคริปเลยนะเฟ้ย
เครียด แต่เฉยๆ แต่เครียดตรงที่ ทำไมคะแนนมันออกมาทุเรจได้ใจงี้

ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เชื่อว่าอาจานคงตรวจไม่ผิดร็อก เราคงโง่เอง

เศร้า!!!! ตอนสอบก็ตั้งใจอ่านหนังสือนะเฟ้ย แต่ไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้น

เศร้า!!!!